Wesele w PRL-u organizowano w remizie i ze swojskim bimbrem. Tak bawiły się młode pary

Mimo powszechnych braków w sklepach, Polacy w czasach PRL wykazywali się niezwykłą pomysłowością przy organizacji przyjęć ślubnych. Zamiast ekskluzywnych lokali i konsultantów ślubnych liczyła się tradycja, gościnność oraz lokalny folklor. Zdjęcia z wesel w PRL-u do dziś zdobią rodzinne albumy wielu z nas. Sprawdzamy, jak dokładnie przebiegały te niezapomniane imprezy.

Od upadku Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej upłynęło już wiele lat, ale historie z tamtego okresu nadal wywołują uśmiech, sentyment oraz spore zdziwienie. Wyjątkowo barwnym elementem ówczesnej codzienności były przyjęcia weselne, które mimo rynkowych ograniczeń i pustych półek zawsze wyprawiano z ogromnym rozmachem. Nawet gdy kupno mięsa graniczyło z cudem, a papier toaletowy był towarem na wagę złota, nowożeńcy wraz z bliskimi potrafili wyprawić huczną imprezę. Jak wyglądała zabawa w strażackich remizach, co lądowało na talerzach gości i jakie stroje wybierali państwo młodzi?

Gdzie organizowano wesela w PRL-u? Remizy i świetlice zamiast restauracji

W dobie PRL-u przyjęcia weselne najczęściej wyprawiano w szkolnych salach gimnastycznych, zakładowych świetlicach oraz wiejskich remizach. Zorganizowanie zabawy w restauracji uchodziło za prawdziwy luksus, na który mogli pozwolić sobie tylko nieliczni, w tym między innymi dygnitarze partyjni. W przeciwieństwie do dzisiejszych standardów, dawniej całe przedsięwzięcie opierało się na pracy własnych rąk. Salę przystrajano balonami i bibułą, a na stołach i ławach ustawionych w kształt litery „U” lądowały obrusy uszyte ze zwykłych prześcieradeł.

Wesela w czasach PRL-u [ZDJĘCIA]

Moda ślubna w PRL-u. Suknie z Pewexu i za duże buty

Ślubna moda z okresu PRL-u to przede wszystkim tiulowe welony, długie do łokci rękawiczki oraz sukienki z charakterystycznymi bufkami. Przyszłe mężatki zazwyczaj zamawiały swoje kreacje u miejscowych krawcowych, wykorzystując do tego tkaniny kupione w Pewexie bądź przysłane z zagranicy. Obowiązkowym strojem pana młodego był natomiast klasyczny garnitur zestawiony z butami z czubkiem. Niedopasowany rozmiar obuwia, które bywało za małe lub za duże, schodził na dalszy plan, gdyż liczyła się wyłącznie odpowiednia prezencja.

Współcześnie o weselne menu dbają wynajęte firmy cateringowe i restauracje, jednak w realiach PRL-u za przygotowanie wszystkich potraw odpowiadały mamy, ciotki oraz pomocne sąsiadki. Gościom serwowano tradycyjny rosół, schabowego lub karpia, bigos, jajka w majonezie, śledzie w oleju oraz galaretę z nóżek. Na stołach nie mogło zabraknąć również domowych wypieków, wśród których prym wiodły serniki, makowce, rurki z kremem i napoleonki. Podstawą udanego przyjęcia był oczywiście - niestety - alkohol, a największym uznaniem cieszył się domowy bimber pędzony przez wujka. Przystrojone wstążkami butelki rozstawiano na stołach niezwykle gęsto, zaledwie co kilkadziesiąt centymetrów, aby „nikt nie musiał wstawać”.

Zabawy i oczepiny na weselu w PRL-u. Tak bawiono się do białego rana

Weselne szaleństwo w czasach PRL-u zazwyczaj kończyło się dopiero o świcie. O oprawę muzyczną dbały lokalne zespoły, które porywały gości do tańca. Stałym punktem programu o północy były tradycyjne oczepiny, podczas których panna młoda rzucała za siebie welon, a jej świeżo upieczony mąż musiał ruszyć na parkiet z teściową. Z kolei drużba angażował biesiadników w konkursy takie jak „taniec na gazecie” czy „kto szybciej wypije”. Mimo niezwykle skromnych możliwości, Polacy potrafili wyczarować niezapomnianą atmosferę niemal z niczego i choć na jedną noc oderwać się od szarej codzienności.

 

ROLKI